Easy Rider

Easy Rider vertelt geen verhaal van één enkele boerderij, maar van twee koffielandschappen die elkaar opvallend goed aanvullen. Bocca bouwt de blend op uit 50 procent Bolivia en 50 procent Indonesië. De Boliviaanse helft komt van Ayni Coffee, geproduceerd door de Sajama-coöperatie in Caranavi, in het departement La Paz. Daar werken 42 kleinschalige boeren samen volgens het idee van “ayni”, wederzijdse steun en collectieve verantwoordelijkheid. De Indonesische helft komt uit de Gayo Highlands in Aceh Tengah, Sumatra, waar kleine boeren, vaak georganiseerd in coöperaties, koffie verbouwen op percelen van gemiddeld ongeveer één hectare.

Die herkomst verklaart veel van het karakter in de kop. Caranavi ligt in de Yungas van Bolivia, een groen overgangsgebied tussen Andes en Amazone, waar specialty coffee meestal op grote hoogte groeit, vaak tussen ongeveer 1.200 en 2.000 meter, en vergelijkbare biologische lots uit de regio geregeld rond 1.350 tot 1.700 meter liggen. De Gayo Highlands liggen iets compacter in hoogte, meestal rond 1.200 tot 1.400 meter. Bocca noemt de variëteit van Easy Rider simpelweg “gemengd”, en dat past bij deze oorsprongen. In Caranavi bestaan vergelijkbare coöperatieve lots vaak uit Typica, Caturra en Red Catuai, terwijl in Gayo regelmatig Abyssinia, Ateng, Gayo 1 en Timtim opduiken. Zulke gemengde aanplanten geven boeren meer flexibiliteit in het veld en leveren in de kop vaak een bredere balans tussen zoetheid, body en levendigheid.

De blend dankt zijn spanning aan twee heel verschillende verwerkingsstijlen. De Boliviaanse koffie is gewassen, een methode waarbij het vruchtvlees wordt verwijderd, de boon wordt gefermenteerd en daarna schoon gewassen en gedroogd. Dat levert doorgaans een heldere, schone kop op, met duidelijke zoetheid en een nette aciditeit. De Sumatra-component is juist wet hulled, lokaal bekend als giling basah. Daarbij worden de kersen eerst ontpulpt, vaak een nacht gefermenteerd, vervolgens gewassen, snel gedroogd tot ongeveer 30 tot 50 procent vocht, en pas later verder teruggebracht naar ongeveer 11 tot 13 procent. Die aanpak is ontstaan als antwoord op de hoge luchtvochtigheid en grillige regen in Aceh. Het resultaat is meestal dieper, aardser en aromatischer, met meer gewicht in de mond.

Bocca kiest hier dus niet voor extremen, maar voor een blend die duidelijk op evenwicht mikt. De Indonesische koffie is bovendien triple-picked, dus drie keer gesorteerd, om defecten te beperken en de kwaliteit te verfijnen. Aan de brandkant wordt Easy Rider gepositioneerd voor zowel filter als espresso. De productpagina geeft recepten voor beide zetwijzen, en een Nederlandse verkooppagina omschrijft de koffie als medium roast. Dat sluit goed aan bij Bocca’s eigen werkwijze, kleine batches, dagelijks proeven en branden met de bedoeling het karakter van de koffie consistent, gebalanceerd en prettig drinkbaar te houden. De branding lijkt hier vooral te mikken op ronde toegankelijkheid, zonder de oorsprong helemaal glad te strijken.

Op papier klinkt Easy Rider direct vertrouwd, chocolade, hazelnoot en een zachte mondsmaak. Toch is de blend interessanter dan een doorsnee comfortkoffie. Bocca beschrijft hem als een “feelgoodkoffie” met ronde smaken en tegelijk meer kracht en helderheid dan verwacht. De Boliviaanse component voegt netheid en levendig aroma toe, terwijl Sumatra de basis verzwaart met die typische diepe, zoete, aromatische ondertoon die wet-hulled koffies zo herkenbaar maakt.

In de kop betekent dat vooral veel rust en structuur. De aciditeit lijkt mild tot gematigd, niet citrusachtig scherp, maar genoeg aanwezig om de chocolade-tonen niet log te maken. De body zit eerder aan de romige kant dan aan de stroperige, en de afdronk blijft nootachtig en zoet hangen. Daardoor past Easy Rider goed bij lezers die wel complexiteit zoeken, maar geen uitgesproken florale of wijnachtige filterkoffie willen. Het is een specialty blend met comfort als vertrekpunt, niet met bravoure.

Duurzaamheid is hier geen losse bijlage, maar een rode draad. Easy Rider is BIO-gecertificeerd. Voor de Boliviaanse component noemt Bocca duurzame landbouw, kwaliteitscontrole en eerlijke handel binnen de Sajama-coöperatie. Voor de Indonesische component gaat het om biologisch gecertificeerde koffie van kleine boeren, vaak verenigd in coöperaties. Op bedrijfsniveau benadrukt Bocca langdurige relaties met boeren, directe samenwerking aan oorsprong en eerlijke prijzen. Daarnaast opereert het merk als B Corp, wat die duurzaamheidsclaim breder verankert dan alleen een marketinglabel op de voorkant van de zak.

Wat opvalt, is juist wat níet wordt benadrukt. Bocca noemt voor Easy Rider geen specifieke wedstrijdprijzen, cuppingscore of SCA-score. Ook op de geraadpleegde productinformatie rond deze blend staat geen competitieverhaal centraal. Dat zegt iets over de positionering. Easy Rider wil niet imponeren met een veilingtrofee, maar overtuigen met betrouwbare kwaliteit, transparante herkomst en een smaakprofiel dat elke dag overeind blijft.

Bocca is opvallend concreet over bereiding. Voor filter adviseert de brander 15 gram koffie op 250 gram water van 96 graden, met een totale extractietijd van 2,5 minuut en een opbouw in drie gietfasen. Voor espresso luidt het recept 19 gram in, 38 gram uit, ook bij 96 graden, in ongeveer 28 seconden. Dat zijn geen vrijblijvende richtlijnen, maar recepten die precies passen bij het doel van de blend, zoet, evenwichtig en bruikbaar voor meerdere zetmethoden zonder veel giswerk.

Ook buiten de kop blijft Easy Rider verzorgd doordacht. De koffie is verkrijgbaar als hele boon en als filtermaling, in 250 gram, 500 gram en 1 kilo, en verschijnt bovendien in Bocca’s vaste collectie en abonnementsaanbod. Dat wijst eerder op een doorlopende blend dan op een kort seizoenslot. De verpakking sluit aan bij Bocca’s nieuwe visuele lijn, met de handgetekende mond als symbool voor smaak, gesprek en menselijk vakmanschap. Op de achterkant staat een QR-code die naar extra productinformatie leidt. Daarmee krijgt deze toegankelijke blend toch nog iets eigentijds en specialistisch mee.